News

អ្នកដំណើរកំពុងឡើងរថយន្តក្រុងសាធារណៈនៅចំណតរង់ចាំត្រង់​ស្តុបសេរីភាព មហាវិថីកម្ពុជាក្រោម នៅថ្ងៃទី៨ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦។ចំណីចិញ្ចើម​ផ្លូវត្រង់គំនូស​សម្រាប់រថយន្តក្រុង ​បាន​ក្លាយ​ជា​ចំណត​សម្រាប់​ចតរថយន្ត​ឯកជន បង្កការ​រំខានដល់​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​របស់​អ្នកដំណើរ។ ​រូបថតដោយ៖ វុទ្ធី អង្គសូនីត ដោយ ហេង គីមស្រៀង និង វុទ្ធី អង្គសូនីត  ភ្នំពេញ – វេលាម៉ោងជិត ៧ ព្រឹក នៅតាមបណ្តោយមហាវិថីនានាក្នុងរាជធានីភ្នំពេញចរាចរណ៍ចាប់ផ្តើមកកស្ទះយ៉ាងខ្លាំង។ រថយន្ត និងម៉ូតូរាប់រយគ្រឿងបើកបរប្រជ្រៀតគ្នា ខណៈនៅតាមចំណតរថយន្តក្រុង អ្នកដំណើរជាច្រើន ជាពិសេសសិស្ស-និស្សិត កំពុងឈររង់ចាំមធ្យោបាយធ្វើដំណើរដែលពួកគេជឿជាក់ថាមានសុវត្ថិភាព និងសន្សំសំចៃ។  ទោះបីជាប្រព័ន្ធរថយន្តក្រុងសាធារណៈរាជធានីភ្នំពេញបានដំណើរការតាំងពីឆ្នាំ២០១៤ មក​ ដើម្បីផ្តល់ជម្រើសធ្វើដំណើរតម្លៃសមរម្យក៏ដោយ ក៏ការធានាឱ្យសេវារថយន្តក្រុងរត់តាមកាលវិភាគរបស់​ខ្លួន​ទាន់ពេលវេលា កំពុងជួបបញ្ហាប្រឈមយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ អ្នកបើកបររថយន្តក្រុងបានរអ៊ូរថា ការកកស្ទះដែលកើតចេញពីការមិនគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍ និងការខ្វះសណ្តាប់ធ្នាប់ពីសំណាក់អ្នកបើកបរយានយន្តឯកជន គឺជាប្រភពនៃបញ្ហាដ៏ធំបំផុត។ ពួកគេបានចេញមុខអំពាវនាវឱ្យអ្នកបើកបរយានយន្តឯកជនទាំងអស់ចូលរួមគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍ ដើម្បីជា​ប្រយោជន៍ដល់អ្នកដំណើរតាមរថយន្តក្រុងសាធារណៈ។  គោរពច្បាប់ចរាចរណ៍សំខាន់ជាងផ្លូវអាទិភាព  លោក សេន ហូសាន់ ដែលបើកបររថយន្តក្រុង​ខ្សែលេខ7 ពីស្ថានីយរថយន្តក្រុងព្រែកព្នៅ ទៅដល់ស្ថានីយរថយន្តក្រុងវាលស្បូវ បានរៀបរាប់ថា បានរៀបរាប់ថា បញ្ហាប្រឈមដែលលោកជួបប្រទះញឹកញាប់បំផុត គឺការត្អូញត្អែររបស់អ្នកដំណើរជុំវិញការយឺតយ៉ាវ។ លោកបញ្ជាក់ថា ការយឺតយ៉ាវនេះមិនមែនមកពីអ្នកបើកបររថយន្តក្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែបណ្តាលមកពីការកកស្ទះចរាចរណ៍ ការបើកបរខ្វះការយោគយល់ […]

្រពលឹមស្រាងៗ ឡេវ សុវណ្ណែត រៀបចេញដំណើរទៅធ្វើការ​នៅហាងកាហ្វេ ក្រោយពីផ្អាកការរៀនមួយរយៈដើម្បីរកប្រាក់សម្រាប់​ទ្រទ្រង់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ និងសន្សំយកទៅ​បង់ថ្លៃសិក្សា​ដើម្បីបានចូលរៀនវិញនៅថ្ងៃខាងមុខ។រូបថតដោយ អ៊ុង សៀវជិន ដោយ អ៊ុង សៀវជិន និង អ៊ូ ទិត្យច័ន្ទមករា  ភ្នំពេញ — ម៉ោងជិតប្រាំព្រឹក។ ខណៈមនុស្សជាច្រើននៅមិនទាន់ភ្ញាក់ពីដំណេក ក្លិនម្ហូបដែលកំពុងចម្អិន ហុយចេញពីបន្ទប់ជួលតូចមួយ។ ឡេវ សុវណ្ណែត ប្រញាប់រៀបចំបាយដាក់ប្រអប់ មុននឹងជិះកង់ទៅធ្វើការនៅហាងកាហ្វេមួយ​។ ជីវិតបែបនេះបានក្លាយជាទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់នាង ក្រោយ​ពីនាងសម្រេចចិត្តព្យួរការសិក្សាមួយឆ្នាំ ដើម្បីរកប្រាក់បង់ថ្លៃសាលា និងជួយសម្រាលបន្ទុកគ្រួសារ។  សម្រាប់ សុវណ្ណែត អាយុ ២១ឆ្នាំ ការព្យួរការសិក្សាមិនមែនជាជម្រើសដែលនាងចង់បានទេ។ វាជាផ្លូវតែមួយដែលនាងគិតថា អាចរក្សាក្តីសង្ឃឹមក្នុងការវិលត្រឡប់ទៅអង្គុយក្នុងថ្នាក់រៀនម្ដងទៀត។ រាល់ថ្ងៃដែលនាងជិះកង់ទៅធ្វើការ គឺជាការដើរចេញឆ្ងាយពីសាកលវិទ្យាល័យមួយជំហាន ប៉ុន្តែក៏ជាការខិតខំប្រមូលប្រាក់ ដើម្បីវិលត្រឡប់ទៅទីនោះវិញនៅថ្ងៃណាមួយ។  ប៉ុន្តែ សុវណ្ណែត ក៏មិនមែនជានិស្សិតតែម្នាក់ដែលត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើជម្រើសបែបនេះទេ។ ការសម្ភាសនិស្សិតជាច្រើនបង្ហាញថា មួយចំនួនត្រូវធ្វើការច្រើនម៉ោង ខ្លះកាត់បន្ថយការចំណាយប្រចាំថ្ងៃ ហើយខ្លះទៀតថែមទាំងព្យួរការសិក្សាជាបណ្តោះអាសន្ន ជាមួយនឹងក្តីសង្ឃឹមដូចនាងដែរ។ សុវណ្ណែត គ្រាន់តែជាមុខមាត់មួយនៃការតស៊ូរបស់និស្សិតជាច្រើន ដែលកំពុងប្រឈមនឹងឧបសគ្គហិរញ្ញវត្ថុក្នុងដំណើរស្វែងរកការអប់រំ ជាពិសេសនៅក្នុងពេលដែលកំណើនសេដ្ឋកិច្ចក្នុងស្រុក​​ធ្លាក់ចុះ ហើយ​ទំនិញឡើងថ្លៃ ដោយសារវិបត្តិប្រេងឥន្ធនៈនៅលើសកលលោក។  មុនពេលឡើងពីខេត្តកំពង់ចាមមកសិក្សានៅភ្នំពេញ ជីវភាពគ្រួសាររបស់សុវណ្ណែតមិនធ្លាប់ជួបបញ្ហាធំនោះទេ។

លោកពូ សុផល អាយុ ៤២ ឆ្នាំ កំពុងបាចជីក្នុងស្រែរបស់គាត់​ នៅក្នុងភូមិព្រៃវែង ស្រុកពួក ខេត្តសៀមរាប ថ្ងៃទី​ ២១ ខែ ​​មិថុនា ឆ្នាំ ២០២៦។រូបថតដោយ រស់ ម៉ីស៊ីញ ដោយ រស់ ម៉ីស៊ីញ និង ចិន ម៉ីម៉ី  សៀមរាប — រដូវធ្វើស្រែបាន​មកដល់ ហើយមីងដូងបានសាបព្រោះស្រូវលើដី ២ ហិកតារួចរាល់ហើយដែរ។ ប៉ុន្តែ ខុសពីរដូវកាលមុនៗ ការចាប់ផ្តើមរដូវដាំដុះឆ្នាំនេះ មិនបាននាំមកនូវក្តីសង្ឃឹមដូចមុនទៀតទេ។ អ្វីដែលគាត់គិតគូររាល់ថ្ងៃ គឺនៅពេលប្រមូលផល តើនឹងមានប្រាក់សល់សម្រាប់សងបំណុលដែរឬទេ។   «យើងចេះតែធ្វើតិចៗទៅ បើយើងមានស្រែហើយទុកចោលវាមិនកើតទេ។ គ្រាន់តែឥឡូវធ្វើមិនបានសល់ដូចពីមុន» – មីងដូង អាយុ ៤២​ឆ្នាំ មាន​ប្រសាសន៍ដូច្នេះ។  រៀងរាល់ព្រឹក បន្ទាប់ពីលក់បបររួច គាត់មិនបានសម្រាកឡើយ។ គាត់បន្តជិះម៉ូតូដើរទិញអេតចាយតាមភូមិ ដើម្បីយកទៅលក់រកចំណូលបន្ថែម ព្រោះការធ្វើស្រែមួយមុខ មិនអាចទ្រទ្រង់ជីវភាពគ្រួសារបានដូចកាលពីមុនទៀតឡើយ។   មីងដូងមិនមែនជាកសិករតែម្នាក់ដែលកំពុងប្រឈមនឹងបញ្ហានេះទេ។ សម្រាប់កសិករជាច្រើននៅភូមិព្រៃវែង ឃុំសំរោងយា ស្រុកពួក

Dogs gather around Eung Seavleang as he prepares to feed them breakfast at The Smiles of Stray Animals, a dog rescue center, in Kampot province, on August 22, 2026. Photo by Hun Soprochea By Hun Soprochea and Sre Lyhour  KAMPOT — Standing over a steaming giant wok pan, Eung Seavleang carefully stirs the soup before

Pum Sreyphea teaches autistic students using picture cards on a whiteboard inside a classroom at The Rabbit School in Phnom Penh. Photo by Noch Sreyleap By Chheang Novomreasey and Noch Sreyleap  PHNOM PENH – Every morning, Pum Sreyphea prepares a classroom where no two children learn the same way. One student follows a schedule through

Srey Mouy prepares coffee for customers at her Three Generations Coffee Shop in an alleyway near Orussey market.Photo by Khoem Sreypov How a hidden neighborhood spot became the go-to gathering place for locals and morning caffeine seekers.   By Krouk Dalin and Khoem Sreypov  PHNOM PENH – Long before dawn breaks over Phnom Penh, while most

Teth Koteyjeas, 31, walks out of a factory in Kampong Chhnang province on July 13, 2026. She works at the factory from Monday to Friday. On Saturday, the mother of two children attends classes at a university in Phnom Penh, studying for a degree in accounting to build a better future for herself and her

Ms. Sok Kea is removing weeds from her paddy field in Kiri Vong district, Takeo province, on June 22, 2026. Photo by Kong Sophy. By Kong Sophy and Sean Suzan  Takeo — A vast expanse of lush green rice fields stretches as far as the eye can see, framed by small, looming mountains divided by narrow